پیشگویى غیبت

 نخستین کسى که به غیبت امام زمان (ع) اشاره کرده، رسول گرامى اسلام، سپس امیر المؤمنین و سایر ائمه (ع) بودند.

آنان غیبت او را پیش بینى کرده و سر زبان ها انداخته اند. (1)

پیامبر (ص) فرمود: سوگند به خدایى که مرا براى بشارت برانگیخت، قائم فرزندان من بر طبق عهدى که به او مى رسد، غایب مى شود . هرکس زمان غیبت را درک کرد، باید دینش را نگهدارى کند وشیطان را از طریق شک به خود راه ندهد.. (2)

امیر المؤمنین (ع) فرمود: آگاه باشید که آن جناب به طورى غایب مى شود که شخص نادان خواهد گفت: خدا به آل محمد احتیاجى ندارد. (3)


مسلمانان به دلیل همین احادیث، غیبت را براى امام مهدى (ع) ضرورى واز جمله خصایص آن حضرت مى دانستند. لذا بعضى ها که از مهدویت سوء استفاده کرده و خود را مهدى موعود معرفى مى کردند، مقید بودند که تا حدى ویژگى غیبت را نیز براى خود ثابت کنند سید حمیرى مى گوید: من درباره محمد حنفیه غلو کرده و عقیده داشتم که غایب است. تا مدتى به این عقیده غلط بودم تا این که خداوند بر من منت نهاد وبه وسیله امام صادق (ع) هدایت شدم، واز این عقیده برگشته وتوبه کردم.

به هر حال، مسأله غیبت آن چنان بین شیعیان شایع بود که مؤلفان بسیارى درباره آن کتاب ها نوشته اند . و اما کسانى که قبل از ولادت امام زمان (ع) درباره غیبت کتاب هایى نوشته اند عبارتند از : فضل بن شاذان نیشابورى کتاب اثبات الغیبة ابو الحسن طائى جرمى الغیبة، حسن بن على بن ابو حمزه بطائنى الغیبة، ابو الحسن على بن عمر اعرج لغیبة، ابوعلى حسن بن محمد بن سماعة الغیب، ابوالفضل عباس بن هاشم ناشرى الغیبة، ابوالحسن على بن محمد بن على سواق الغیبة، ابو اسحاق ابراهیم بن صالح انماطى الغیبة، عبدالله بن جعفر حمیرى الغیبة والحیرة والغیبة ومسائله، الفترة والغیبة، على بن حسن بن على بن فضال، الغیبة والملاحم، حافظ نعیم بن مادالفتن والملاحم، ابراهیم بن اسحاق احمرى، الغیبة و (4)

بنابراین، موضوع غیبت حضرت مهدى (ع) امر جدید وناشناخته اى نبوده است تا برخى شیعیان از قبیل عثمان بن سعید براى حفظ موقعیت خویش آن را اختراع کرده باشنداما ویژ گی ها وممیزات دو غیبت : زمان غیبت صغرى محدود بود هفتاد سال به خلاف غیبت کبرى که غیر از خدا کسى از مدت آن اطلاع ندارد.

در دوران غیبت صغرى، استتار و احتجاب امام (ع) همه جانبه وعمومى نبود، بلکه کسانى مانند نواب خاص وبرخى از وکلاى دیگر، مى توانستند با امام در تماس باشند و سؤالات و نامه هاى مردم را خدمت امام ببرند وپاسخ امام را به مردم برسانند، ولى در غیبت کبرى، امام از انتظار مردم پنهان است وباب مکاتبات ومراسلات بسته است.

البته این معنایش این نیست که امکان ندارد دیده شود، بلکه ممکن است حضرت را بعضى از افراد- کما این که با سندهاى معتبر هم نقل شده ببینند. در غیبت صغرى، حضرت چهار نماینده داشت که آنان اقامتگاه حضرت را مى دانستند، ولى در غیبت کبرى چنین نیست. در غیبت صغرى ممکن بود کسى او را ببیند وبشناسد ولى در غیبت کبرى کسى او را نمى بیند، واگر هم ببیند او را نمى شناسد.

باید توجه داشت که پیشوایان دین، با بیان روایات درباره غیبت، نظرشان این بودکه هرگونه شک وتردید را از دل شیعیان برطرف سازند و آنان را براى غیبت طولانى امام خود آماده نمایند تا با غیبت امام انس بگیرند وبا وظایف خود در دوران غیبت آشنا شوند واز روى دلایل قطعى، به وجود غیبت امام خود ایمان راسخ و استوار پیدا کنند .

 

 

1. سیمای آفتاب، ص84.

 




:: برچسب‌ها: پیشگویى غیبت, امام زمان (عج), امام زمان, مهدویت

نویسنده : عشاق المهدی
تاریخ : ۱۳۸٩/٦/۱٧