چگونگى غیبت 7

کناره گزینى و دورى از مساکن ظالمین

امام صادق(علیه السلام) فرمودند: «لابدّ لصاحب هذا الامر من غیبة و لابدّ له فى غیبته من عزلة و نعم المنزل طیبةٌ و ما بثلاثین من وحشة».(1 )
«صاحب این امر ناگزیر از غیبت است و به ناچار در زمان غیبتش گوشه گیرى و کناره گزینى اختیار کند. و چه خوب منزلى است مدینه و در آن سى نفر( 2 ) هیچ هراس و وحشتى نیست.»


مولایمان حضرت مهدى (علیه السلام) ناچار از غیبت است امّا چرا؟ جوابش به نحوى در جمله بعدى روشن مى شود.
اینکه براى چنین غیبتى ناگزیر از کناره گیرى و دورى از مردم است هم کیفیت غیبت و هم چرایى غیبت را نشان مى دهد. در حقیقت چون جبّاران دستمگران او را نمى خواهند مجبور است دور از مردم زندگى کند و بالاتر از این، چون اگر او را بیابند به قتل او کمر مى بندند و مانع از تحقق وعده هاى الهى به دست او مى شوند، ناگزیر است در مکانى دور از ظالمین سکنى گزیند، چنانکه خود فرمود:
«بمکاننا النائى عن مساکن الظالمین... ما اگرچه در اقامتگاه خویش که دور از مساکن ظالمین است به سر مى بریم...».

  1 ـ مدرک پیشین حدیث 16 صفحه 140.
2 ـ بنابر بعضى از اقوال، حضرت مهدى(علیه السلام) در دوران غیبت کبرى، همراه با سى تن از یاران نزدیک خویش در مکانى نامعلوم، اقامت دارد




:: برچسب‌ها: امام زمان (عج), امام زمان, مهدویت

نویسنده : عشاق المهدی
تاریخ : ۱۳۸٩/٦/٢۱