نواب اربعه13

نیابت خاصه

 آن است که امام، اشخاص معین و مشخصى را نایب خود قرار دهد و به اسم و رسم او را معرفى کند، همان طورى که امام حسن عسکرى(ع)این کار را انجام داد و فرمود: عَمرى و پسرش مورد اعتماد هستند، هر چه آن ها به تو برسانند از من مى رسانند و آن چه به تو بگویند از جانب من مى گویند .(1)


و در جاى دیگر فرمود: شاهد باشیدکه عثمان بن سعید عمرى وکیل من است و فرزندش محمد بن عثمان وکیل فرزند من، مهدى شماست. (2)
حضرت مهدى(ع) نایبان پس از نائب اول عثمان بن سعید را به وسیله نایب قبلش تعیین مى کرد و به مردم معرفى مى نمود . بنابراین کسانى که در دوره غیبت ضغرى، نیابت داشتند و با اسم و مشخصات معرفى شده بودند، نایب خاص نامیده شده و نایبان خاص آن حضرت را نواب خاص ونواب اربعه مى گویند.
کتاب هایى که در قرون اولیه غیبت نگاشته شده است، به جاى نواب بیشتر سفراء وابواب تعبیر شده وگاهى وکلا نیز به کار رفته است. در دوران غیبت صغرى، نیابت خاصه از آن چهار نفر بود: عثمان بن سعید عمرى، محمد بن عثمان بن سعید عمرى، حسین بن روح نوبختى و على بن محمد بن سمرى.
بالاخره چند روز به مرگ على بن محمد سمرى مانده بودکه از ناحیه مقدسه توقیعى صادر شدکه در آن به على بن محمد سمرى ابلاغ شده بودکه تا شش روز دیگر بدرود زندگى خواهد گفت و پس از آن باب نیابت خاصه بسته و غیبت کبرى واقع خواهد شد.
و اما اثبات نیابت خاصه با یکى از این سه طریق ممکن است :
1- .نض صریح وتصریح خود امام زمان (ع)
2- نصَ صریح و تصریح نایب خاص امام (ع)
3- آشکار شدن و وقوع کرامات و امور خارق عادت، از طرف مدعى نیابت خاصه، که نشانه ربط و ارتباط خاص او با خداوند متعال و آن حضرت، و تأیید اوست
. هریک از نواب خاص امام(ع) در عصر غیبت صغرى، یا با نص خود امام و یا تصریح نایب خاص پیشین او منصوب شده اند . در عصر غیبت کبرى، حصول این سه طریق بعید است.

  1- اصول کا فى ج2.
2- غیبة طوسی، ص 6035.




:: برچسب‌ها: نواب اربعه, امام زمان

نویسنده : عشاق المهدی
تاریخ : ۱۳۸٩/٩/٩