اهتمام ورزیدن به یارى آن جناب

ویژگیها و تکالیف٩

  زیرا که هر کس آن حضرت را یارى نماید در حقیقت خداى عز و جل را یارى نموده، خداى تعالى فرموده است: وَلَیَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ یَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ؛ (1)و به تحقیق که خداوند یارى مى‏کند کسى که او را یارى نماید، همانا خداوند در منتهاى قدرت و توانایى است.
و نیز خداى عز و جل فرموده: إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدامَکُمْ؛ (2) اگر خداوند را یارى کنید، او شما را یارى مى‏کند و گام‏هاى‏تان را ثابت و استوار مى‏سازد
. و سخن در این زمینه در سه مطلب بیان مى‏گردد؛


مطلب اوّل: بدون تردید خداى قادر متعال هیچ گونه نیازى و احتیاجى به یارى کسى ندارد، زیرا که او واجب الوجود است، غنى بالذّات مى‏باشد و همه مخلوقات نیازمند به اویند، چنان‏که خداوند - تعالى شأنه - فرموده: أَنْتُمُ الفُقَرآءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الغَنِیُّ الحَمِیدُ؛ (3) شما همه به خداوند محتاج و فقیرید و خداوند خود غَنِى بالذّات و ستوده صفات است.
بنابراین منظور از یارى کردن خداوند - چنان‏که مفسرین یادآور شده‏اند و اخبار بر آن دلالت دارند - عبارت است از یارى کردن دین خدا، و یارى کردن پیغمبر و ائمه اطهار و اولیاى بزرگوارعلیهم السلام، و به عبارت دیگر، هر آن‏که در یارى کردنش رضاى خداى تعالى هست، یارىِ او در حقیقت یارى کردن خداوند مى‏باشد، و این مطلب آن‏قدر روشن و واضح است که دیگر احتیاج به شاهد و برهانى بر آن نیست
. مطلب دوم: بدان که منظور از یارى نمودن آن حضرت‏علیه السلام، اقدام کردن و همکارى نمودن در هر کارى است که شخص بداند موردنظر و خواست آن بزرگوار است، و لذا چگونگى یارى کردن بر حسب زمان‏ها و احوال و مکان‏ها متفاوت مى‏شود، یارى کردن در زمان حضورش به گونه خاصى انجام مى‏گردد، و در زمان غیبتش نحوه دیگرى دارد، پس گاهى یارى کردن به وسیله تقیه انجام مى‏شود، و گاهى با دعوت به او است، و گاهى با جهاد کردن در رکاب او، و گاهى هم به دعا کردن براى تعجیل فَرَج و ظهورش، و گاهى با ذکر فضایل و صفات و دلایل و معجزات و نشانه‏هاى آن جناب، و گاهى با یارى کردن دوستان و محبّانش، و گاهى با تألیف و نشر کتاب‏ها انجام مى‏گردد، و گونه‏هاى دیگر یارى کردن که بسیار است و بر صاحبان بینش پوشیده نیست
. مطلب سوم: در بیان چگونگى یارى کردن خداوند است نسبت به بندگانش که آن را جزاى نصرت و یارى آن‏ها به اولیاى خداى تعالى و دین و رسولان خود قرار داده است، بر اساس آنچه از روایات استفاده کرده‏ایم
. مى‏گوییم: ممکن است منظور از این نصرت آن است که خداى تعالى بنده‏اش را در آسانى و سختى، و گرفتارى و راحتى یارى فرماید، به این‏که بنده را از امورى که او را از رحمتش دور مى‏سازد محفوظ بدارد، از قبیل شرارت و تبختُر و سرکشى و طغیان و صفات هلاک کننده دیگر که هنگام رفاه و خوشى بر بندگان عارض مى‏شود، و مانند: بى‏تابى و جزع و کسالت و خودباختگى و امثال این‏ها که در موقع بلا و گرفتارى در بندگان پدید مى‏آید.
امّا پیروزى بر دشمنان در این دنیاى فانى، تابع مصالح و حکمت‏هاى الهى است، و به حسب زمینه‏ها و زمان‏ها متفاوت مى‏گردد، پس گاهى دوستانش در دنیا غالب مى‏شوند، و گاهى مغلوب مى‏گردند، به خاطر حکمت‏ها و علّت‏هاى خاصى، که بعضى از آن‏ها در اخبارى که از امامان معصوم‏علیهم السلام روایت شده بیان گردیده‏اند، و آوردن آن اخبار با رعایت اختصار سازگار نیست. و این‏که خداوند فرموده است: وَیُثَبِّتْ أَقْدامَکُمْ؛ و گام‏هاى‏تان را استوار مى‏سازد.
ممکن است استوارى گام‏ها در آخرت بر صراط باشد، چنان‏که ظاهر عطف به وسیله حروف، آن است که معطوف علیه غیر از معطوف مى‏باشد. احتمال ضعیفى هم هست که عطف تفسیرى براى اوّلى باشد، که معنى آن استوار کردن گام‏ها در دنیا و حفظ آن‏ها در موارد لغزش‏ها باشد، که از افتادن به گرداب گناه و خلاف کارى محفوظ بمانند.
بدان که در وجود مقدس حضرت ولى‏عصر - صلوات اللَّه علیه - امورى جمع گردیده که هر کدام از آن‏ها موجب اهتمام ورزیدن در نصرت و یارى آن جناب است، زیرا که یارى نمودن او یارى کردن مظلوم، و نصرت غریب، و یارى عالم، و کمک به ذى القربى، و نصرت ولىّ نعمت، و یارى نمودن واسطه نعمت، و نصرت کسى که خداوند او را یارى مى‏کند و نصرت کریم و شریف و طرید و خونخواه و مهجور و... مى‏باشد، و امور دیگرى که براى کسى که دقت کند و با مولاى خود اُنس داشته باشد، روشن مى‏گردد، خداى تعالى ما را در هر گونه ناگوارى سپر بلاى حضرتش قرار دهد. عقل بهترین گواه بر این مطلب است. و اگر بخواهیم شواهد نقلى را هم بیاوریم مى‏بایست کتاب جداگانه‏اى بپردازیم.
چون سخن بدینجا رسید تصمیم گرفتم که از خداى تعالى مشورت کنم و استخاره نمایم براى آوردن بعضى از اخبارى که در این باره از امامان بر حق‏علیهم السلام روایت گردیده، و شواهد این مطلب است، پس قرآن شریف برگرفته و مصحب کریم را گشوده این آیه شریفه را دیدم: وَلَیَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ یَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ . الَّذِینَ إِنْ مَکَّنّاهُمْ فِی الأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّکاةَ وَأَمَرُوا بِالمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ المُنْکَرِ وَللَّهِِ عاقِبَةُ الأُمُورِ؛ (4) و به درستى که خداوند یارى خواهد کرد هر کس که او را یارى کند همانا خداوند را منتهاى قدرت و توانایى است، آنان که هرگاه ایشان را در زمین مکنت و حکومت دهیم، نماز را بر پاى داشته و زکات را به مستحقان مى‏رسانند و امر به معروف و نهى از منکر مى‏نمایند و عاقبت کارها با خدا است

1- سوره حج، آیه 40.
2- سوره محمدصلى الله علیه وآله، آیه 7.
3- سوره فاطر، آیه 15.
4- سوره حج، آیه 40 و 41.




:: برچسب‌ها: امام زمان (عج), امام مهدی(عج), درد دل با امام زمان(عج), مهدویت

نویسنده : عشاق المهدی
تاریخ : ۱۳۸٩/۱٢/٢٦