آیات قرآن در شأن امام حسین (ع)

۱) لؤلؤ و مرجان

یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ».[۱]

و خارج کرد از آن دو دریا، لؤلؤ و مرجان را

 

از امام صادق ـ علیه السّلام ـ روایت است که منظور از «لؤلؤ و مرجان» امام حسن و حسین ـ علیهما السّلام ـ است

۲) عروهٔ الوثقی



«... فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَهِٔ الْوُثْقی لاَ انْفِصامَ لَها...».[۳]

 

به رشتهٔ محکم و استواری چنگ زده و هرگز گسسته نخواهد شد.

 

امام باقر ـ علیه السّلام ـ از حضرت رسول ـ صلی الله علیه و آله ـ نقل می‌کند که آن حضرت فرمود: هرگاه می‌خواهید به رشتهٔ محکمی چنگ بزنید، پس به ولایت بگیرید علی و حسن و حسین را.[۴]

۳) پیروزی بزرگ

«یا لَیْتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً».[۵]

می‌گویند: ای کاش ما هم با آنها بودیم و به رستگاری بزرگی می‌رسیدیم.

امام رضا ـ علیه السّلام ـ به «ریّان بن شبیب» فرمود: ای پسر شبیب! اگر دوست داری که در مکان‌های بنا شده در بهشت با پیامبر و خاندانش باشی، پس قاتلان حسین ـ علیه السّلام ـ را لعنت نما، ای پسر شبیب! اگر دوست داری به ثواب کشته‌شدگان در راه حسین برسی پس چون او را یاد کنی بگو: «ای کاش با آنان بودم و به پیروزی و کامیابی بزرگی می‌رسیدم».[۶]



۴) خویشاوندان پیامبر

«وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً وَ بِذِی الْقُرْبی...».[۷]

و خدای یکتا را بپرستید و هیچ چیزی را شریک او نگیرید و احسان کنید به پدر و مادر و خویشاوندان.

در روایتی از امام صادق ـ علیه السّلام ـ آمده است که منظور از «والدین» رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ و علی ـ علیه السّلام ـ است و منظور از «ذی‌القربی» حسن و حسین ـ علیهما السّلام ـ است. [۸]

_________________
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و العن اعدائهم

۵) نفس مطمئنه

«یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُٔ ارْجِعِی إِلی رَبِّکِ راضِیَهًٔ مَرْضِیَّهًٔ».[۹]

تو ای روح آرام یافته به سوی پروردگارت بازگرد. در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است.

امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود:

سورهٔ فجر را در نمازهای واجب و مستحب خود بخوانید، که آن سورهٔ امام حسین ـ علیه السّلام ـ است.

«ابو اُسامه» که در مجلس حاضر بود پرسید: چگونه این سوره به حسین بن علی اختصاص دارد؟ فرمود: آیا آن سخن را نشنیده‌ای که خدا فرمود:

«یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُٔ» منظور خداوند از نفس مطمئنّه، حسین بن علی است که دارای روح آرام یافته‌ای است و هم خدا از او راضی است و هم او از خدا راضی است.[۱۰]



۶) بشارت حسینی

«قُلْنا یا نارُ کُونِی بَرْداً وَ سَلاماً عَلی إِبْراهِیمَ».[۱۱]

ما خطاب کردیم: ای آتش! برای ابراهیم سرد و سالم باش.

امام صادق ـ علیه السّلام ـ از امام حسین ـ علیه السّلام ـ روایت می‌کند که آن حضرت در کربلا، قبل از کشته شدن فرمود:

رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ گفت: پسرم! تو روزی به عراق می‌روی و به شهادت می‌رسی و جماعتی با تو به شهادت می‌رسند و سپس آن حضرت، آیهٔ مبارکهٔ فوق را تلاوت کرد، و فرمود: جنگ برای تو و اصحابت «سرد و سالم» می‌شود. پس بشارت داد بر آنان که: به خدا قسم! اگر ما را به قتل برسانند، ما وارد بر پیامبرمان می‌شویم...[۱۲]


_________________
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و العن اعدائهم

۷) بشارت

«وَ یُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِینَ الَّذِینَ یَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْراً حَسَناً».[۱۳]

و اهل ایمان را که عمل آنها نیکوست، به اجر بسیار نکو بشارت دهد.

روایت شده است از ابن عباس که گفت: رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ بشارت داد علی و جعفر و عقیل و حمزه و فاطمه و حسن و حسین ـ علیهم السّلام ـ را به بهشت؛ چون آنها مصداق الذین یعملون الصالحات» بودند.[۱۴]



۸) ماه و خورشید

«وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها وَ النَّهارِ إِذا جَلاَّها».[۱۵]

قسم به ماه که پیرو آفتاب تابان است و قسم به روز، هنگامی که جهانی را روشن می‌کند.

امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود:

منظور از آیهٔ شریفهٔ فوق امام حسن و امام حسین ـ علیهما السّلام ـ است و منظور از: «وَ النَّهارِ إِذا جَلاَّها» قیام امام زمان ـ علیه السّلام ـ..[۱۶]



۹) تخت‌های عزّت

«إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِی نَعِیمٍ عَلَی الْأَرائِکِ یَنْظُرُونَ».[۱۷]

بدرستی که نیکوکاران در بهشت متنعّمند بر تخت‌های عزت تکیه زنند و نعمت‌های خدا را می‌نگرند.

از ابن عباس روایت شده است که این آیه در حق علی و فاطمه و حسین و حسین ـ علیهم السّلام ـ نازل شده است.[۱۸]


_________________
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و العن اعدائهم

) به چه گناهی کشتید؟

«وَ إِذَا الْمَوْؤُدَهُٔ سُئِلَتْ بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ».[۱۹]

و هنگامی که از دختران زنان به گور شده باز پرسند به کدامین گناه کشته شده است؟

از امام صادق ـ علیه السّلام ـ روایت شده است که، منظور از دو آیهٔ فوق حضرت امام حسین ـ علیه السّلام ـ است و این دو آیه در حق او نازل شده است.[۲۰]



۱۱) صور الهی

«یَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَهُٔ تَتْبَعُهَا الرَّادِفَهُٔ».[۲۱]

روزی که لرزنده بلرزد و از پی آن لرزهٔ دیگری افتد.

از امام صادق ـ علیهم السّلام ـ روایت است که منظور از «الراجفهٔ» حسین بن علی ـ علیه السّلام ـ است.[۲۲]



۱۲) مثل اصحاب کهف

«أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحابَ الْکَهْفِ وَ الرَّقِیمِ کانُوا مِنْ آیاتِنا عَجَباً».[۲۳]

«آیا گمان کردی. اصحاب کهف و رقیم از آیات عجیب ما بودند؟»

منهال می‌گوید: بخدا در دمشق بودم که دیدم، سر بریدهٔ حسین بالای نیزه آیهٔ فوق را تلاوت نمود و فرمود:

شگفت‌تر از مثل اصحاب کهف، حکایتِ کشته شدن و حمل (و بر نیزه شدن) سر من است.[۲۴]
_________________
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و العن اعدائهم




:: برچسب‌ها: آیات قرآن در شأن امام حسین (ع)

نویسنده : عشاق المهدی
تاریخ : ۱۳۸۸/۱٠/٦